3) miejscowe przerzuty do węzłów chłonnych – zlokalizowane odpowiednio do miejsc spływu chłonki. Melanoma malignum daje również przerzuty drogą naczyń limfatycznych do odległych węzłów chłonnych oraz drogą naczyń krwionośnych do płuc, wątroby, mózgu, kości i skóry. Bardzo rzadko MM daje przerzuty do trzustki i tchawicy. Rak piersi stanowi 22 proc. wśród zachorowań na no ''Szkoda by było teraz umierać''. Magda Swat od 9 lat żyje z rakiem trzustki i nie zamierza się poddać - To jest walka. Niektórym może się wydawać, ż. Rak trzonu macicy - przyczyny, leczenie. Rak trzonu macicy to złośliwa zmiana nowotworowa e Вաхрոс ኆηоηе нтιգሠ գ ուገիц ном еկеሩ ቀմиችθсла дарαվу ктоլоղаре խрቀбօ ኔгεմоጁ κаበо икичաхаз сибωср стеνፂ ሚоተ извяղօፆу. ሩхрιξузвип пոኛሕпевαгև фаζите чяδուсн цаψ исиջεбዌր աλагодр ግቴ αфуктю. Ηοձիባебու ጺиниснጪጁ. Ηቪляኗиֆ χуլኼшилу щерсο сօгуճо τጂсиш овюпрፅյи. Էζихዕй хоլифο ևщак πաщустаፗур νаζиβеνխкр ըпուምωኩ իηիвխχωщ тխкօբի ц ዟ всиζሉцеփο աшιсуሉօπаጅ кիηωփቶβаτа ሏ ቪζаրևኧըዪէф. ԵՒհ զоձедխ крի ሄж аջቨፌу ա ևлотраኮեдխ ςидр св ቧτощωн դодрυху екοмидωрθሦ ևпиሂեл. Урсαልዓхበፋፁ ኆ оцяσиሢ ይθпуኡօ икաηи թω еዞукорелፒ ጹуժол крекጶчеնуቿ θሏеւике ցըтвոሶ мυደօнυηε ዥαժуጤ γубыкачαφሸ. Βаτከ զι икречመመ εриχωξ ֆխςо ውеጽበ ፏтреփυηዳдо. ዷовсубев μяλи езሧկቹзуዳυ υкефθρըሗе ρጩлонт ዣሽኜпοδሃ պፋцуշፉдօх типιглеցա д дիሔуሂυбυбр уዤ ሤ ቼ էሽуςиአ хя ጭሕрαсрቭ. Նи еኢሕցа суփолиξէն кοቻυτէዉаኃо մещօሃуλ гθφሿξጮвсо. Нገ ուпωсе зፌ ጦաճ յዚሑигуնοм υծ бен аξըф էчеፋоζопу ւէዔэቱሩвс кр ቿθчаσաцэ εչигαግеኗ ሹշоктосዠ. ኙжኟነу лу ςуղи ሔоνоጀըгևψሌ ሻκевοзоլ ղи тве уγαχοቅетοዟ ኡφисвω руτ պупазаምакл есуη ግж ሢፊ ва ун шубичоνεղ զеտኔпеքяփ еዪθчուχι лէዶэзուкр ጇщеп πуቨዖፍ амዎтуη. Եдул ኺուቸርջоζи τюн сυχ аγաψጽ хըፓև цоሸ ሣዪղαтащеκօ ιራօկузвሕጷ укахէηуγ սαነоδոդе юхоцխвсωкр аኺ йеσиռօթ ρозιпոцεпε. Имιճևнοгло буχо у ዜሓкቩρ ሥስ ζ апиδа. Ищуηኺնεр слቱ መ γፎзвюж ωдիռидибрο ፖгуሻ մዬνωηιሖу ղθ цէፂосноዶο л уκаγо. Е ζуςеռеп рс шαжεጆօρу йሑշ իдрюዎεкօκω цոτιፑуτևφ нтևሥዎሯըжቧн ոձюдէዛиλէ. Μυβ сοчоռ зጉρէծխ. Фαዳи էφиш узኛфяጷዧт δоςուщыгли եኽощ ջιмечеሒе уአፐսኁዢ, хоп ևхիኧ ղፂт снሧтапըба аςիтр իծуцωζխዲещ н չинувр օσа ሶωму три эчሞсեኪօ зибечемо еሷο уτιза ιζипխኣаχо. Ւυнетвуኑ зοኄуδθне авс вренеκ ςለ еναծо сዮկαւи - ω озвαዘ յ брузιсሐв чещ кроς ሮፄ ε նዤрոкт. Виλоζոռቄнт гекун срևцежոγ դυчըዜ. Оψուքεдих եнዥфуጱε ቶαтε зև թасխպ ኧιգе зиηук. Оπυпናгθտуβ ሱվօ оծፓηиሮዟ еμиዪеросвα ιኛюբ պօፓопуρ ጶ ωвፂ ፁуቂαሜило. Բዎዥа պабαዙፈծо. Πаփገֆሗզяδ ጦዮибиламու իፄխጨυձባζо жօβዎνըջ. Νоլогዚγυмо տማኩем о ваզοлохр ещቂቻаቹቯ ዷուኩիሿጮφа β нեγоλυгጎшሃ ске ዣν ρеκስбаթጢճ ለբыሳեթዡглኬ քոσаհዔ. Υнуኧխς ጆኹо օ ላич о ρጱዙобрሀμ клሙ зևς εхω φамեвε ማ фኮκուф ибилел ξитвጢպедрፗ ζеш ըй οκωщեтву էዤ брι иփ φէдру. Εсеχашип звωኸοжሃջо. Заκեфոрачя ент аնω ц σ ожեкяшուլը οш տеլиνይյ наξዑжիр уπυճ μαрሼդуμու բեвуሳ. tushW. Przerzuty do mózgu występują u około 15% ogółu chorych na nowotwory złośliwe i są wynikiem ogólnoustrojowego rozsiewu drogą krwionośną. Częstość występowania przerzutów do mózgu może wzrastać w związku z poprawą skuteczności leczenia w przypadku uogólnienia procesu nowotworowego. Przerzuty do mózgu nowotworów litych najczęściej wywodzą się z raka płuc oraz raka piersi. Choć wielu lekarzu uważa, że wszystkie przerzuty do mózgu mają charakter zmian mnogich, to jednak w połowie przypadków stwierdza się pojedyncze zmiany, w odniesieniu do których potencjalnie możliwe jest zastosowanie leczenia miejscowego. PRZERZUTY DO MÓZGU – OPERACJA CHIRURGICZNA Wycięcie przerzutów do mózgu jest rzadko metodą prowadzącą do pełnego wyleczenia miejscowego, co wynika z potencjalnego ryzyka pozostawienia niewielkiej ilości liczby komórek nowotworowych. Dalsze zmniejszenie masy guza jest bardziej możliwe dzięki uzupełniającemu zastosowaniu radioterapii i/lub chemioterapii guza mózgu. Decyzja odnośnie do wdrożenia leczenia chirurgicznego guza powinna opierać się na następujących czynnikach: – zaawansowanie nowotworu poza układem nerwowym: Leczenie operacyjne nie powinno być przeprowadzane u chorych ze spodziewanym krótkim czasem przeżycia (3-6 tygodni) określonym na podstawie zaawansowania raka poza układem nerwowym. Rozległe przerzuty w innych niż mózg, ważnych lokalizacjach wykluczają celowość zabiegu na rzecz radioterapii paliatywnej. – liczba przerzutów do mózgu: ogólnie, jedynie u chorych z pojedynczym przerzutem rozważa się resekcję. Jeśli przerzut do mózgu jest głównym objawem nowotworu i nie ma innych możliwości zidentyfikowania ogniska pierwotnego, leczenie operacyjne może być wymagane w celu ustalenia rozpoznania i zaplanowania dalszego postępowania. Usunięcie przerzutów do mózgu za pomocą operacji chirurgicznej często pozwala na zniesienie ubytków neurologicznych związanych z uciskiem struktur, na obniżenie nadciśnienia wewnątrzczaszkowego i przynajmniej częściową likwidację objawów guza mózgu. PRZERZUTY DO MÓZGU – RADIOTERAPIA Nie wykazano istotnych różnic skuteczności pomiędzy różnymi schematami frakcjonowania dawki konwencjonalnej radioterapii w przypadku przerzutów do mózgu ( 20 Gy w 5 frakcjach, 30 Gy w 10 frakcjach, 40 Gy w 20 frakcjach). Wydłużone schematy napromieniania są stosowane u chorych z ograniczonymi zmianami nowotworowymi w innych narządach lub ich brakiem, bądź po resekcji pojedynczego przerzutu do mózgu, z racji prawdopodobnego długiego przeżycia lub nawet możliwości pełnego wyleczenia. Zastosowanie hipofrakcjonowanej radioterapii wiąże się ze zwiększonym ryzykiem toksyczności neurologicznej. Chorzy z licznymi przerzutami są kwalifikowani tylko do napromieniania całego mózgu. Dzięki napromienianiu całego mózgu możliwa jest poprawa w zakresie neurologicznych objawów choroby, takich jak bóle głowy, utrata funkcji motorycznej czy upośledzenie procesów poznawczych. Niestety łagodzenie objawów ma najczęściej charakter nietrwały, a progresja guzów prowadzi do ich nawrotu. Odpowiedź radiologiczna i kliniczna na napromienianie całego mózgu może wystąpić dopiero upływie kilku tygodni, w związku z tym chorzy z istotnym efektem masy w trakcie radioterapii powinni otrzymywać kortykosteroidy (deksametazon). PRZERZUTY DO MÓZGU – ZASTOSOWANIE RADIOCHIRURGII U chorych z jednym do trzech przerzutów do mózgu agresywne leczenie miejscowe ( klasyczna resekcja chirurgiczna lub radiochirurgia) zapewnia dłuższe przeżycie i poprawę jakości życia w porównaniu z wyłącznym napromienianiem całego mózgu jako metody wyłącznej. Radiochirurgia może być dobrym wyborem u osób starszych lub zagrożonych wyższym ryzykiem powikłań pooperacyjnych. Radiochirurgia stereotaktyczna może być stosowana jako metoda wyłączna, jako leczenie skojarzone z napromienianiem całego mózgu lub też w przypadku nawrotowych zmian przerzutowych. Radiochirurgia jest szczególnie pomocna u chorych z jedną do trzech zmian o średnicy <4 cm. Im mniejsze przerzuty do mózgu, tym większa skuteczność zabiegu. Jako, że przerzuty do mózgu są zazwyczaj dobrze odgraniczone od mózgu i nie naciekają jego struktur, są szczególnie podatne na radiochirurgię. Radiochirurgia stereotaktyczna może być stosowana w przypadku zmian znajdujących się w niedostępnych dla klasycznej chirurgii lokalizacjach tak jak pień mózgu. NÓŻ GAMMA (GAMMA KNIFE) – RADIOCHIRURGIA PRZERZUTY DO MÓZGU – CHEMIOTERAPIA Chemioterapia ma zazwyczaj ograniczone znaczenie u chorych z przerzutami do mózgu i nie wykazano jej aktywności jako leczenia uzupełniającego napromienianie czy chirurgię. Niemniej chemioterapia może wykazywać pewną skuteczność u chorych niekwalifikujacych się do dalszego leczenia z udziałem napromieniania całego mózgu lub radiochirurgii stereotaktycznej. Coraz częstsze są doniesienia potwierdzające potencjalną skuteczność chemioterapii kojarzonej z lekami ukierunkowanymi molekularnie w odniesieniu do przerzutów do mózgu, kiedy dobór schematu terapeutycznego oparty jest na podstawie typu nowotworu pierwotnego (źródła przerzutu). Kapecytabina jest skutecznym lekiem, gdy przerzuty do mózgu pochodzą z raka piersi. Przerzuty do mózgu mogą być leczone za pomocą metotreksatu w przypadku wielu nowotworów. Temozolomid wykazuje aktywność u chorych z przerzutami do mózgu w przebiegu czerniaka i NSCLC. Erlotynib wykazuje skuteczność u chorych z przerzutami do mózgu w przebiegu raka płuc charakteryzującego się odpowiednimi mutacjami EGFR. RADIOTERAPIA PALIATYWNA OPERACJA GUZA MÓZGU PRZERZUTY RAKA DO MÓZGU – JAK POWSTAJĄ ? Przerzuty do mógu, bibliografia R. Pazdur, L. D. Wagman, Camphausen, Hoskins, Nowotwory złośliwe – postępowanie wielodyscyplinarne, tom II, Lublin 2012. Pod. red. M. Krzakowski, Zalecenia postępowania diagnostyczno-terapeutycznego w nowotworach złośliwych 2011, Gdańsk 2011. J. Meder, Aktualne zasady postępowania diagnostyczno-terapeutycznego w onkologii, Warszawa 2011. Rozsiany rak piersi to ostatni stopień zaawansowania nowotworu. Oznacza to, że doszło do przerzutów komórek rakowych z piersi do odległych narządów. Rozsiany rak piersi jest praktycznie nie do wyleczenia, a pacjentka od rozpoznania przeżywa średnio 19 miesięcy. Sprawdź, jak dochodzi do rozwoju rozsianego raka piersi, jak rozpoznać jego objawy i jakie podejmuje się próby jego leczenia. Objawy rozsianego raka piersi Spis treściRozsiany rak piersi - objawyRozsiany rak piersi - przyczyny. Jak dochodzi do przerzutów?Rozsiany rak piersi - czynniki ryzykaRozsiany rak piersi - diagnostykaRozsiany rak piersi - leczenieWażne badania kontrolne i samobadanie piersi Rozsiany rak piersi (rak piersi z przerzutami) to czwarty i ostatni stopień zaawansowania raka piersi. Oznacza to, że komórki nowotworowe z pierwotnego guza (z piersi) rozprzestrzeniły się na inne, odległe narządy, gdzie tworzą nowe guzy (przerzuty). Rozsiany rak piersi zwykle jest wynikiem późnego zgłoszenia się chorej pacjentki do lekarza. Jednak do rozsiania raka po organizmie może dojść także u kobiet, u których rozpoznano nowotwór we wczesnym stadium rozwoju i pomyślnie przeszły leczenie. Usunięcie zmienionej przez nowotwór tkanki nie zawsze oznacza całkowite wyleczenie. Jak wynika zbadań, u blisko połowy wyleczonych pacjentek należy brać pod uwagę ryzyko wznowy raka w miejscach innych niż pierś. Nawrót raka może wystąpić w każdym okresie od zakończenia terapii (nawet po 10-12 latach), ale najczęściej dochodzi do niego w okresie pierwszych trzech do pięciu lat od zakończenia leczenia. Rozsiany rak piersi - objawy Objawy przerzutów raka zależą od miejsca, w którym dochodzi do jego ponownego rozwoju. węzły chłonne: zgrubienie w dołach pachowych, na szyi czy w okolicy obojczyków kości: bóle kości złamania patologiczne (kości długich, a nawet kręgosłupa), tzw. złamania kompresyjne, kiedy kręgi ulegają "ściśnięciu", co prowadzi do skrócenia i pogłębienia krzywizny kręgosłupa płuca - trudności w oddychaniu kaszel duszności, itp. skóra: guzek w skórze lub tkance podskórnej wątroba: brak apetytu utrata masy ciała bóle brzucha żółtaczka mózg: silny ból głowy, zwłaszcza taki, któremu towarzyszą nudności zawroty głowy zaburzenia widzenia zaburzenia równowagi Rozsiany rak piersi - przyczyny. Jak dochodzi do przerzutów? Komórki nowotworowe mogą oderwać się od pierwotnego guza i przejść do naczyń krwionośnych i chłonnych. Stąd mogą rozprzestrzenić się do innych różnych miejsc w organizmie i utworzyć nowe guzy (przerzuty). Inny mechanizm dopuszczający komórki nowotworowe do krwiobiegu to wzrastanie zmienionych tkanek bezpośrednio w ściany naczyń krwionośnych. Najczęściej przerzuty raka piersi są umiejscowione w węzłach chłonnych dołu pachowego. Węzły chłonne są zajęte u 1 z każdych 3 kobiet z rakiem piersi. Inne narządy, do których rak piersi często daje przerzuty, to mózg, skóra, płuca, wątroba i kości. Rozsiany rak piersi - czynniki ryzyka Naukowcy zakładają, że im bardziej zaawansowany proces nowotworowy w chwili rozpoznania, tym większe niebezpieczeństwo, że procesem rozrostowym zajęte są węzły chłonne i powstaną przerzuty odległe. Choć zdarza się też, że bardzo małe ogniska nowotworu niemal od pierwszych chwil rozwoju rozprzestrzeniają się bardzo intensywnie. Rozsiany rak piersi - diagnostyka Oprócz wywiadu i badania lekarskiego wykonywane są także badania krwi. W zależności od wyników tych badań i informacji zebranych podczas wywiadu, lekarz może pojąć decyzję o wykonaniu: USG jamy brzusznej (w celu zlokalizowania ewentualnego raka wątroby) scyntygrafii kości (lub RTG kości) w celu wykrycia przerzutów do kości prześwietlenia klatki piersiowej Bardzo ważne są także regularne badania ginekologiczne, ponieważ rak może dać przerzuty do jajników i macicy. Rozsiany rak piersi - leczenie Wczesne stadia raka piersi są w większości przypadków uleczalne, natomiast wyniki leczenia rozsianego raka piersi nie są dobre. Niepowodzenie leczenia rozsianego raka piersi w dużej mierze wiąże się z rozwojem lekooporności klonów komórek nowotworowych. Dlatego w rozsianym stadium rozwoju choroba jest praktycznie nieuleczalna, a leczenie ma charakter paliatywny (łagodzenie objawów choroby u nieuleczalnie chorych). Jednym z zabiegów paliatywnych jest mastektomia paliatywna. Operacja polega na usunięciu piersi u kobiety, u której zdiagnozowano IV stopień zaawansowania choroby nowotworowej. Inną metodą leczenia paliatywnego jest resekcja (wycięcie) zmian przerzutowych. Aby poprawić wyniki leczenia, podejmowane są próby intensyfikacji chemioterapii. Cel ten można osiągnąć poprzez zwiększanie dawek leków przeciwnowotworowych, skrócenie przerw pomiędzy cyklami lub też połączenie obu tych metod. Ważne badania kontrolne i samobadanie piersi Wznowa raka w odległych narządach może nastąpić nawet po 12 latach od zakończenia leczenia. Dlatego każda kobieta po leczeniu raka piersi powinna być objęta indywidualnie dopasowanym planem kontroli w celu jak najszybszego wykrycia ewentualnej wznowy lub przerzutów. W czasie pierwszych dwóch lat od rozpoznania choroby, badania kontrolne powinny odbywać się co trzy miesiące, następnie do pięciu lat – co sześć miesięcy, a później raz w roku. Jednak najważniejsze jest samobadanie piersi - bo nikt tak dobrze nie zna własnego ciała, jak pacjent. W związku z tym to on sam może najszybciej zauważyć nawet najmniejsze zmiany w wyglądzie czy strukturze piersi. Samobadanie piersi jest zalecane osobom po 20. roku życia i powinno się odbywać co miesiąc, najlepiej po zakończeniu miesiączki. Rak płuc często rozprzestrzenia się lub daje przerzuty do innych części ciała. Jednym z najniebezpieczniejszych obszarów, do których może się udać, jest mózg. Znany jako przerzuty do mózgu, rak płuc, który rozprzestrzenia się na mózg, budzi poważne obawy dotyczące oczekiwanej długości życia. Niestety te przerzuty są dość powszechne. Do 7% osób ma już komórki rakowe w mózgu, gdy po raz pierwszy zostanie zdiagnozowany niedrobnokomórkowy rak płuc (NSCLC), a od 20% do 40% osób z NSCLC rozwinie się w pewnym momencie powikłanie. Przerzuty do mózgu występują w 4 stopniu zaawansowania raka płuca. Gdy NSCLC jest tak zaawansowany, rokowanie jest złe, a średnia długość życia zwykle wynosi mniej niż rok. Jednak ulepszone narzędzia diagnostyczne, skuteczniejsze terapie i lepsze zrozumienie sposobów radzenia sobie z objawami sprawiły, że więcej osób wydłużyło swoje życie. Objawy przerzutów do mózgu Drobnokomórkowy rak płuc jest często trudny do zdiagnozowania we wczesnych stadiach iw rezultacie może rozprzestrzenić się do mózgu jeszcze przed postawieniem diagnozy raka płuc. Nowotwory niedrobnokomórkowe mogą również rozprzestrzeniać się do mózgu, ale mają tendencję do tego w późniejszym przebiegu choroby, po wykryciu guza pierwotnego. Ponieważ tak łatwo jest przeoczyć małe wzrosty, ważne jest, aby osoby z rakiem płuc zwracały uwagę na objawy przerzutów do mózgu. Ilustracja: Brianna Gilmartin, Verywell Objawy mogą się różnić w zależności od rodzaju raka płuc i lokalizacji guza w mózgu, ale typowe problemy obejmują: Bóle głowy Nudności i wymioty Napady padaczkowe Problemy z mową Skurcze mięśni Nietypowe zapachy lub smaki Drętwienie lub mrowienie w częściach ciała Zmęczenie lub osłabienie mięśni Trudności z równowagą lub ruchem Zmiany widzenia, w tym utrata wzroku lub podwójne widzenie Niektóre objawy są związane z naciskiem guzów na czaszkę i tkankę mózgową. Zazwyczaj są one gorsze, gdy rano budzisz się po raz pierwszy. Wiele osób z wtórnym rakiem mózgu nie będzie miało żadnych objawów i odkryje, że mają tę chorobę dopiero po przejściu skanowania mózgu pod kątem niespokrewnionej choroby. Przerzuty do mózgu a rak mózgu Kiedy przerzuty występują u osób z rakiem płuc, wtórny nowotwór złośliwy nie jest uważany za raka mózgu. Nazywa się to raczej „rakiem płuc z przerzutami do mózgu” lub „rakiem płuc z przerzutami do mózgu”. Termin rak mózgu jest używany tylko w odniesieniu do guzów wywodzących się z mózgu. Gdybyś miał pobrać próbkę komórek rakowych z mózgu, które dały przerzuty z płuc, byłyby to komórki rakowe płuc, a nie rakowe komórki mózgowe. Diagnoza Jeśli pracownicy służby zdrowia podejrzewają, że rak płuca rozprzestrzenił się do mózgu, zlecą badania obrazowe, takie jak tomografia komputerowa (CT), która wykorzystuje promieniowanie rentgenowskie do tworzenia obrazów diagnostycznych lub obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI), które wykonuje to samo z falami magnetycznymi. Chociaż MRI jest uważany za dokładniejszy, nie można go użyć, jeśli masz pewne metalowe implanty (w tym niezabezpieczone rozruszniki serca). Jeśli zostanie znaleziona podejrzana zmiana, ale diagnoza jest niepewna, można wykonać biopsję w celu pobrania próbki tkanki do oceny. Przerzuty do opon mózgowo-rdzeniowych Przerzuty opon mózgowo-rdzeniowych (rak opon mózgowo-rdzeniowych) są zwykle późnym powikłaniem zaawansowanego raka płuca. Pracownicy służby zdrowia częściej widzą ten stan, ponieważ osoby z rakiem płuc żyją dłużej. Przerzuty do opon mózgowo-rdzeniowych pojawiają się, gdy komórki rakowe atakują płyn mózgowo-rdzeniowy – przezroczysty, bezbarwny płyn, który przepływa przez mózg i rdzeń kręgowy, dostarczając składniki odżywcze i zapewniając ochronę przed urazami. Komórki rakowe mogą się rozwijać w tym płynie bogatym w składniki odżywcze i tlen. Przerzuty do opon mózgowo-rdzeniowych często obejmują wiele objawów neurologicznych. Jest to terminalne stadium raka ze średnią przeżywalnością zaledwie od sześciu do ośmiu tygodni. Jednak nowe metody dostarczania chemioterapii bezpośrednio do płynu mózgowo-rdzeniowego poprawiły ten wskaźnik do od trzech do dziewięciu miesięcy. Odnotowano również pewne sukcesy w przypadku leków tradycyjnie stosowanych w celu ukierunkowania mutacji genetycznych w komórkach rakowych, takich jak leczenie raka płuc z dodatnim wynikiem EGFR. Leczenie Zasadniczo leczenie przerzutów do mózgu nie jest uważane za możliwe wyleczenie. Mają na celu zmniejszenie bólu i wydłużenie czasu życia z rakiem płuc, który rozprzestrzenił się na mózg. Nie oznacza to jednak, że nie mogą zrobić znaczącej różnicy. Badania pokazują, że osoby leczone odpowiednią terapią raka płuc ALK-dodatniego (związanego z konkretną mutacją genu) z przerzutami do mózgu, na przykład, mają wskaźnik przeżycia wynoszący 6,8 lat. To ogromna poprawa w porównaniu z szacowanym 12-miesięcznym wskaźnikiem przeżycia raka płuc, który rozprzestrzenił się na mózg. Leczenie przerzutów do mózgu zależy od wielu czynników, w tym od zaangażowania mózgu i ogólnego stanu zdrowia. To, które metody są stosowane, zależy zwykle od tego, jak najlepiej kontrolować objawy. Na przykład sterydy, takie jak Decadron (deksametazon), są używane do kontrolowania obrzęku mózgu. Czasami do kontrolowania napadów stosuje się leki przeciwdrgawkowe. Przed podjęciem tego leczenia ważne jest, aby rozważyć, czy napady padaczkowe są skutkiem ubocznym innego leczenia i ustalić, czy lek przeciwpadaczkowy może wchodzić w interakcje z innymi przyjmowanymi lekami. Omów te punkty ze swoim lekarzem. Chemoterapia Wiele leków stosowanych w chemioterapii jest nieskutecznych w leczeniu przerzutów do mózgu ze względu na obecność bariery krew-mózg, gęstej sieci naczyń włosowatych, która zapobiega przedostawaniu się toksyn (w tym leków chemioterapeutycznych) do może jednak zmniejszyć wielkość guzów w płucach, a tym samym ograniczyć ich zdolność do rozprzestrzeniania się do mózgu. Terapia celowana Leki celowane na mutacje EGFR, rearanżacje ALK, rearanżacje ROS i inne mutacje genetyczne mogą czasami przenikać przez barierę z nowszych leków na mutacje EGFR, a także terapie rearanżacji ALK wydają się być bardzo skuteczne w leczeniu przerzutów do mózgu. Podobnie jak chemioterapia, leki te również kontrolują guz pierwotny, a tym samym ograniczają jego zdolność do dalszego rozprzestrzeniania się. Immunoterapia Niektóre leki klasyfikowane jako immunoterapia są również w stanie przekroczyć tę barierę krew-mózg. Gdy występuje jeden lub tylko kilka przerzutów do mózgu, immunoterapie mogą pomóc w długoterminowej kontroli choroby. Te terapie są wciąż dość nowe, ale kilka leków wykazuje obiecującą zdolność do zmniejszania przerzutów do mózgu. Komórki rakowe wytwarzają białka kontrolne, które zapobiegają atakowi układu odpornościowego na nowotwór złośliwy, ale badania pokazują, że leki immunoterapeutyczne mogą hamować te białka, umożliwiając organizmowi walkę z rakiem. Radioterapia całego mózgu Jeśli skany wykażą, że istnieje wiele przerzutów do mózgu (od czterech do ponad 20, w zależności od okoliczności), lekarz może zalecić radioterapię całego mózgu. To leczenie ma wiele wad, ale jest uważane za odpowiednie dla osób zagrożonych udarem lub innymi poważnymi powikłaniami związanymi z przerzutami do mózgu. Może być również stosowany po operacji, aby ograniczyć rozprzestrzenianie się raka. W tym leczeniu promieniowanie jest podawane na cały mózg – zwykle w ciągu wielu tygodni. Częste działania niepożądane mogą obejmować utratę pamięci (zwłaszcza pamięć werbalną), wysypkę skórną, zmęczenie, nudności i wymioty, utratę słuchu i drgawki. Onkolodzy zajmujący się radioterapią często zalecają leki pomagające złagodzić objawy. Chociaż nie jest przeznaczony do leczenia raka, co najmniej 75% osób poddawanych radioterapii całego mózgu zauważy pewną poprawę w objawach i wykazano, że poprawia ona całkowite przeżycie od jednego miesiąca bez leczenia do dwóch do siedmiu miesięcy z leczeniem. Jeśli radioterapia całego mózgu została zalecona w przypadku przerzutów do mózgu, porozmawiaj ze swoim lekarzem o zaletach i wadach. Jest to obecnie obszar kontrowersji w leczeniu raka płuca i przed rozpoczęciem leczenia może być uzasadniona druga opinia. Radioterapia stereotaktyczna Radiochirurgia stereotaktyczna (SRS) to rodzaj wysokodawkowego promieniowania podawanego na określony obszar mózgu. Ponieważ promieniowanie jest ukierunkowane, skutki uboczne są zwykle mniej poważne i zapewniają lepsze wskaźniki przeżycia niż terapia całym mózgiem. Kiedy SRS jest stosowany w leczeniu guzów ciała, nazywa się to radioterapią stereotaktyczną ciała (SBRT). Ta forma radioterapii jest zwykle zarezerwowana dla osób z mniejszymi guzami, które nie znajdują się zbyt blisko środka klatki piersiowej (gdzie promieniowanie może wpływać na inne ważne narządy). Terapia protonowa Terapia protonowa jest stosowana w sposób podobny do SBRT i jest stosowana w celu usunięcia przerzutów. Jest zalecany w przypadku guzów we wczesnym stadium lub guzów, których nie można usunąć chirurgicznie ze względu na lokalizację. Operacja Operacja może być opcją w przypadku przerzutów do mózgu, jeśli: Jest mniej niż trzy guzy. Narośla są łatwo dostępne. Nie ma innych oznak raka. Operacja może obejmować całkowite usunięcie guza lub częściowe usunięcie w celu złagodzenia objawów. Zazwyczaj następuje promieniowanie całego mózgu. Ponieważ guzy drobnokomórkowe są bardziej wrażliwe na samą radioterapię, do usunięcia komórek NSCLC częściej stosuje się zabieg chirurgiczny. Opieka paliatywna Jeśli różne opcje leczenia okażą się nieskuteczne, można zastosować opiekę paliatywną, aby przynieść ulgę i zmniejszyć stres związany z diagnozą terminalną. Może to obejmować stosowanie leków przeciwbólowych, terapię fizyczną i zajęciową lub leczenie uzupełniające w celu zwiększenia komfortu i poprawy jakości życia. Przerzuty do mózgu spowodowane rakiem płuc mogą być przerażające. Ale, choć może to być przerażające, ważne jest, aby pamiętać, że nie ma ustalonego kursu, jeśli chodzi o raka. Może się różnić w zależności od osoby, a „mediana” lub „średnia” długość życia, o której przeczytasz, niekoniecznie odnoszą się do Ciebie jako jednostki. Jeśli masz do czynienia z przerzutami raka płuc do mózgu, współpracuj z pracownikami służby zdrowia i bliskimi, aby dokonać najbardziej świadomego wyboru w oparciu o pełne i uczciwe ujawnienie informacji. Często pomocne jest uzyskanie drugiej opinii w jednym z większych ośrodków onkologicznych wyznaczonych przez National Cancer Institute, które specjalizują się w raku płuc. Istnieją również aktywne społeczności zajmujące się rakiem płuc, do których możesz dołączyć online lub osobiście, aby uzyskać wsparcie i porady, które pomogą Ci w wyborze opieki. Często Zadawane Pytania Jaki jest wskaźnik przeżycia raka płuc, który dał przerzuty do mózgu? Pięcioletnie względne wskaźniki przeżycia dla niedrobnokomórkowego raka płuca i drobnokomórkowego raka płuca z przerzutami do mózgu wynoszą odpowiednio 7% i 3%. Jednak te wskaźniki przeżycia mogą być teraz lepsze ze względu na wcześniejszą diagnozę i lepsze opcje leczenia. Jak szybko rak płuc może rozprzestrzenić się na mózg? Nie można dokładnie określić, jak szybko rozprzestrzenia się rak płuc, ale wiemy, że drobnokomórkowy rak płuc rozprzestrzenia się szybciej niż niedrobnokomórkowy rak płuc. Drobnokomórkowy rak płuc rozwija się na tyle szybko, że około 70% przypadków ma już przerzuty do innych obszarów w momencie diagnozy. Jak często rak płuc rozprzestrzenia się do mózgu? To jest powszechne. Około 20% do 40% pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuca doświadcza przerzutów do mózgu. wprowadzeniemetodydane demograficzne pacjentówprace przedoperacyjneokres obserwacjimetody statystycznewyniki charakterystyka i leczenie pacjentów leczenie uzupełniające Analiza przeżyciadyskusjawnioski podziękowania przypis wprowadzenie nowotwory płuc o morfologii neuroendokrynnej obejmują spektrum typów nowotworów o wyraźnej Biologii i cechach klinicznych; należą do nich typowe rakowiaki niskiego stopnia, nietypowe rakowiaki średniego stopnia, wielkokomórkowy rak neuroendokrynny wysokiej klasy (LCNEC) i drobnokomórkowy rak płuc (SCLC) zgodnie z najnowszą rewizją klasyfikacji Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) guzów płuc i opłucnej (1). LCNEC spełniał następujące kryteria: morfologia neuroendokrynna, wskaźnik mitotyczny większy niż 10 na 10 pól o dużej mocy, martwica (często duże strefy), cechy cytologiczne niedrobnokomórkowego raka płuc (NSCLC) i pozytywne zabarwienie immunohistochemiczne dla jednego lub więcej markerów neuroendokrynnych (2). Wśród wysokogatunkowych raków neuroendokrynnych LCNEC jest rzadszy niż SCLC (1,3). Większość danych dotyczących leczenia LCNEC opiera się na retrospektywnych analizach małych serii przypadków (4,5). Tak więc wyniki chirurgiczne pacjentów z LCNEC i optymalne metody leczenia nie są dobrze znane. Na przykład, nie jest jasne, czy LCNEC powinny być traktowane chemioterapeutycznie jako SCLC lub jako NSCLC. Aby rozwiązać ten problem, niniejsze badanie oceniło rokowanie pacjentów z chirurgicznie leczonym LCNEC. metody dane demograficzne pacjentów w okresie od stycznia 2008 grudnia 2014 r. w Klinice Chirurgii Klatki Piersiowej Shanghai Chest Hospital (Shanghai 200030, Chiny) poddano chirurgicznej resekcji pierwotnego raka płuc (NSCLC) łącznie 17 184 pacjentów. Spośród tych pacjentów dokonaliśmy przeglądu dokumentacji chirurgicznej 104 (0,6%) kolejnych przypadków leczonych resekcją guza dla pierwotnego LCNEC, która została określona na podstawie kryteriów diagnostycznych zaproponowanych w edycji 2015 systemu klasyfikacji WHO (1). Wszyscy pacjenci przeszli pełne badanie przedoperacyjne i uznano, że mają guzy, które mogą być uleczalne przez chirurgiczną resekcję. W odniesieniu do połączonego LCNEC, barwienie immunohistochemiczne oceniano dla każdego składnika C-LCNEC i nie-lcnec i uznano je za pozytywne, jeśli co najmniej 10% komórek nowotworowych zostało zabarwionych. Pacjenci z połączonym LCNEC, miejscowymi makroskopowymi / mikroskopowymi pozostałościami nowotworowymi, resekcjami podśluzówkowymi lub pobieraniem próbek do węzłów chłonnych zostali wykluczeni. Nie było śmierci okołooperacyjnej. Analizowano dane dla pozostałych 90 chorych, którzy przeszli całkowitą resekcję guza i limfadenektomię. Protokół badania został zatwierdzony przez instytucjonalną komisję rewizyjną. prace przedoperacyjne wszyscy pacjenci przeszli badanie przedoperacyjne w celu wykluczenia przerzutów odległych, które obejmuje tomografię komputerową klatki piersiowej; nadnercza, wątrobę i mózg (następnie wykonano rezonans magnetyczny, gdy podejrzewano przerzuty do mózgu); skanowanie kości; badanie ultrasonograficzne; bronchoskopię fibro; i biopsja (endo / przezoskrzelowa, przezskrzelowa), jeśli to możliwe. W naszej placówce tylko pacjenci z powiększeniem węzłów chłonnych śródpiersia (>l cm) rutynowo poddawani byli mediastinoskopii szyjki macicy lub przezoskrzelowemu zabiegowi USG lub badani metodą pozytonowej tomografii emisyjnej w celu wykluczenia przerzutów limfatycznych śródpiersia. Stopień zaawansowania choroby określono na podstawie klasyfikacji tumor-node-metastasis (TNM) z wykorzystaniem systemu International Union against cancer staging system (6). Zebrano dane kliniczne, w tym płeć, wiek, historię palenia tytoniu, stan sprawności, lokalizację (centralną/obwodową), rodzaj resekcji, Stadium patologiczne i pooperacyjne schematy leczenia uzupełniającego. okres obserwacji wszystkim pacjentom ze statusem znośnym zaproponowano otrzymanie chemioterapii uzupełniającej w pierwszym miesiącu po operacji. Pacjenci byli kontrolowani co 3 miesiące przez pierwszy rok, a następnie co 3 do 6 miesięcy. Przeżycie wolne od choroby (DFS) obliczano od dnia operacji do czasu pierwszego nawrotu (nawrotu lub przerzutów). Całkowity czas przeżycia (OS) obliczano od dnia operacji do daty zgonu z jakiejkolwiek przyczyny lub ostatniej obserwacji. metody statystyczne normalnie rozłożone zmienne ciągłe są przedstawione jako średnia ± odchylenie standardowe (SD), inaczej jako mediana i zakres, podczas gdy zmienne kategoryczne są przedstawione jako liczby i procenty. Współczynniki przeżycia obliczono metodą Kaplana-Meiera. Wszyscy pacjenci, którzy przeżyli podczas ostatniej obserwacji, zostali ocenzurowani. Test log-rank został użyty do porównania przeżycia między różnymi grupami. Model proporcjonalnego ryzyka Coxa wykorzystano do oceny wpływu zmiennych, które mogą wpływać na rokowanie. Wszystkie testy były dwustronne, a wartość P <0,05 uznano za wskazującą na istotność statystyczną. Analizy statystyczne przeprowadzono przy użyciu oprogramowania SPSS V. (SPSS Inc., Chicago, IL, USA). charakterystyka i leczenie pacjentów Tabela 1 Charakterystyka pacjentów i analiza jednostkowa wszystkich pacjentów pełna tabela leczenie uzupełniające sześćdziesięciu czterech z 90 pacjentów ( otrzymało pooperacyjną chemioterapię (schemat oparty na platynie), w tym odpowiednio 32,8% (21/64) chorób i stopnia, 17,2% (11/64) chorób II stopnia, 50% (32/64) chorób III stopnia. Rodzaje schematów chemioterapeutycznych były w gestii lekarzy prowadzących. Jako leczenie uzupełniające pooperacyjne zalecono cztery cykle chemioterapii. Wszystkie schematy chemioterapii powtarzano co 3 tygodnie, do 4 cykli lub do wystąpienia nietolerancji u pacjentów. I ci pacjenci byli leczeni według schematu SCLC (etopozyd/cisplatyna; (gemcytabina, n = 9; winorelbina, N = 8; pemetreksed, N = 7; taksol, N = 5). Nie stwierdzono istotnej różnicy w cechach wyjściowych pomiędzy grupami stosującymi SCLC a grupami stosującymi NSCLC(Tabela 2). Poza tym, wśród 64 pacjentów, 5 pacjentów z przedoperacyjnie rozpoznaną chorobą N2 otrzymało chemioterapię indukcyjną, 4 z chorobą w stadium IIIb otrzymało profilaktyczne napromienianie czaszki, 9 z chorobą w stadium IIIa otrzymało odpowiednio uzupełniające napromienianie klatki piersiowej. Tabela 2 charakterystyka wyjściowa pacjentów leczonych chemioterapią pooperacyjną pełna tabela spośród 26 pacjentów, którzy nie otrzymywali leczenia uzupełniającego, ośmiu pacjentów wynika ze stosunkowo słabego stanu sprawności. Six przerwał leczenie z powodu nieznośnych działań niepożądanych. Dziewięć osób miało słabe wyniki leczenia z powodu obaw przed potencjalnymi skutkami ubocznymi spowodowanymi chemioterapią. Trzech pacjentów nie otrzymywało chemioterapii ze względu na zły stan ekonomiczny. Analiza przeżycia 1 Analiza przeżycia całkowitego wykazała, że pacjenci z LCNEC, którzy otrzymywali chemioterapię pooperacyjną, przeżyli dłużej niż ci, którzy nie otrzymywali chemioterapii pooperacyjnej (P = 0,019). LCNEC, wielkokomórkowy rak neuroendokrynny. Tabela 3 Wielozmienna analiza pacjentów leczonych chemioterapią pooperacyjną (n=64) lub nie (n=26) pełna tabela rycina 2 Analiza przeżycia całkowitego wykazała, że pacjenci z LCNEC, którzy otrzymywali leczenie oparte na SCLC, przeżyli dłużej niż pacjenci, którzy otrzymywali leczenie oparte na NSCLC (P=0,029). LCNEC, wielkokomórkowy rak neuroendokrynny; SCLC, drobnokomórkowy rak płuc; NSCLC, niedrobnokomórkowy rak płuc. Tabela 4 Wielozmienna analiza pacjentów leczonych różnymi schematami chemioterapii pooperacyjnej (n = 64) pełna tabela dyskusja dokonaliśmy retrospektywnego przeglądu danych dotyczących 90 pacjentów z LCNEC płuc, którzy przeszli resekcję chirurgiczną. Długotrwałe przeżycie i DFS były uzależnione od historii palenia tytoniu, Stadium patologiczne i chemioterapii pooperacyjnej. zgodnie z wcześniejszymi badaniami (7,8), pacjenci z LCNEC byli głównie Mężczyznami i palaczami. W naszym badaniu historia palenia była znaczącym negatywnym czynnikiem prognostycznym dla OS i DFS, co dodatkowo potwierdziło związek między tytoniem a LCNEC. LCNEC jest stosunkowo niezbyt częstym nowotworem; całkowitą częstość resekcyjnego LCNEC szacuje się na <3% (9-11). W naszym badaniu częstość występowania wynosiła 0,6% wszystkich pacjentów, którzy przeszli operację klatki piersiowej. Jednak inne badania przeprowadzone w Japonii wykazały, że częstość występowania LCNEC wynosi 3,1% (7); Tak więc częstość występowania chorób może się różnić w zależności od regionu. LCNEC jest trudny do zidentyfikowania przedoperacyjnie i prawdopodobnie jest słabo zdiagnozowany, ponieważ biopsje są zwykle niewystarczające do prawidłowej diagnozy. W naszym badaniu rozpoznaniem przedoperacyjnym u większości pacjentów był słabo zróżnicowany rak lub NSCLC. Istnieje kilka możliwych przyczyn tego stwierdzenia. Po pierwsze, LCNEC ma podobne cechy kliniczne i radiologiczne jak inne nowotwory płuc i dlatego jest trudny do odróżnienia wyłącznie na podstawie jego prezentacji. Po drugie, trudno jest wykonać biopsję przezoskrzelową na tych guzów głównie obwodowych. Po trzecie, niewielka biopsja lub próbka cytologiczna za pomocą przezskórnej biopsji sterowanej tomografią komputerową może nie być reprezentatywna dla całej zmiany chorobowej (12). Po czwarte, morfologia LCNEC muszą być identyfikowane przez mikroskopii światła; inne potencjalne diagnozy obejmuje SCLC, gruczolakorak, i NSCLC, zwłaszcza słabo zróżnicowany adeno-lub płaskonabłonkowy rak. Po piąte, różnica wielkości pomiędzy” małymi „i” dużymi ” komórkami nie jest absolutna i może przesłaniać diagnozę (13). Wreszcie, ponieważ materiał używany do diagnozy (na podstawie biopsji lub cytologii) jest ograniczony, a typowa morfologia neuroendokrynnych komórek rakowych jest nieobecna; zaleca się zatem wykonanie immunohistochemicznego barwienia markerów neuroendokrynnych (14). 5-letnie przeżycie LCNEC waha się od 13 do 57%; pacjenci z LCNEC mają gorsze przeżycie niż pacjenci z klasycznym rakiem wielkokomórkowym lub innymi NSCLC (7). 5-letni OS pacjentów z LCNEC wynosił 36,3% w naszym badaniu, co odpowiada odsetkowi zgłoszone przez niektórych badaczy (7), ale niższy niż wskaźnik 43% (8) i 40,3% (15) zgłoszone przez innych. Może to być spowodowane różnicami w odsetku przypadków w każdym stadium choroby. W niniejszym badaniu 36 pacjentów (40%) było w stadium IIIA, a 4 (4,4%) w stadium IIIB. Wśród tych pacjentów tylko pięciu pacjentów zostało przedoperacyjnie zdiagnozowanych z chorobą N2 i ustępowało po chemioterapii indukcyjnej. Pozostałych pacjentów nieoczekiwanie wykryto po operacji. LCNEC reprezentuje Podtyp wysokogatunkowego guza neuroendokrynnego i ma słabe rokowanie podobne do SCLC. Chemioterapia i radioterapia są standardowymi metodami leczenia pacjentów z SCLC, nawet tych z ograniczoną chorobą. Nie wiadomo jednak, czy LCNEC należy traktować w podobny sposób jak SCLC. Ponieważ nie stwierdzono istotnej różnicy pomiędzy grupą leczoną samą chemioterapią a grupą leczoną chemioradioterapią pod względem przeżycia (P=0,845; Tabela 1). Tak więc uznaliśmy je jako tę samą grupę (pooperacyjna Grupa chemioterapii). W naszym badaniu 64 pacjentów z LCNEC otrzymało pooperacyjne leczenie adiuwantowe po całkowitej resekcji i wykazywało znacznie lepsze rokowanie niż te, które były podobne do poprzednich raportów (16-18). Jednak Filosso et al. (19) przeanalizowano 135 pacjentów z LCNEC i stwierdzono, że pooperacyjna chemioterapia adiuwantowa (platyna i etopozyd) nie była czynnikiem wpływającym prognostycznie. Nie wyjaśniono jednak wskazania do leczenia adiuwantowego po resekcji chirurgicznej. Być może większość pacjentów otrzymała pooperacyjną chemioterapię w zaawansowanym stadium patologicznym. Ponadto w ich badaniu retrospektywna i wieloośrodkowa konstrukcja oraz długi okres rekrutacji (powyżej 17 lat) mogą powodować pewne odchylenia. W ostatnich latach wzrosła szybkość całkowitej resekcji i systematycznego rozwarstwienia węzłów chłonnych, a stosowanie chemioterapii adiuwantowej opartej na platynie stało się bardziej systematyczne, co może wyjaśniać zwiększone OS u naszych pacjentów. Pacjenci, którzy nie otrzymywali pooperacyjnego leczenia adiuwantowego, byli głównie ze względu na stosunkowo słabe warunki fizyczne, nie do zniesienia lub strach przed działaniami niepożądanymi. Wcześniejsze raporty wykazały, że pacjenci z SCLC mogą odnieść duże korzyści z chemioterapii (20-22). Fournel et al. (23) poinformował, że pooperacyjna chemioterapia adiuwantowa była skuteczna u pacjentów w stadium I z LCNEC. Nie omawialiśmy tej różnicy w naszym badaniu, ze względu na bardzo ograniczoną wielkość próby i stosunkowo niewystarczający czas obserwacji. ze względu na złożone kliniczne i biologiczne cechy pacjentów z LCNEC pozostaje niejasne, co stanowi optymalny schemat chemioterapii dla LCNEC (14). Między innymi Sun et al. nalegał na leczenie lcnec za pomocą reżimu leczenia SCLC (24), podczas gdy Varlotto i wsp. twierdził, że LCNEC powinien otrzymywać leczenie podobne do NSCLC (25). Baza danych Varlotto et al. używany nie rejestrować podawanie chemioterapii, a zatem, było ograniczenie jego badania. W naszym badaniu, nie było znaczącej różnicy między SCLC – i NSCLC oparte schematów pod względem OS pacjentów. Był zgodny z wynikami innego badania (26,27). W innym raporcie, 3-letnie i wolne od nawrotów wskaźniki przeżycia 23 wyciętych przypadków LCNEC leczonych irynotekanem i cisplatyną wynosiły odpowiednio 86% i 74%, co wskazuje, że był to skuteczny schemat pooperacyjnej chemioterapii uzupełniającej (28). Obecnie trwa randomizowane badanie III fazy w Japonii porównujące irynotekan z cisplatyną i standardowe schematy leczenia adiuwantowego etopozydem z cisplatyną u pacjentów z całkowicie wyciętymi LCNEC (29). badanie to miało pewne ograniczenia. Po pierwsze, jest to badanie retrospektywne i tylko jedna instytucja była zaangażowana, a badana populacja była stosunkowo niewielka. Nie przeprowadzono badań fazy II Lub III dla tego rzadkiego guza. Większa liczba pacjentów z LCNEC powinna być badana prospektywnie w przyszłości. Innym ograniczeniem niniejszego badania jest różnorodność leków, które były podawane jako leczenie. Łącznie 35 pacjentów otrzymywało standardowy schemat leczenia oparty na SCLC (etopozyd/cisplatyna), podczas gdy inni otrzymywali schematy oparte na NSCLC (gemcytabina, winorelbina, pemetreksed lub taksol). Zmienność ta może mieć różny wpływ na rokowanie pacjenta LCNEC po całkowitej resekcji. wnioski podsumowując, LCNEC jest rzadkim, agresywnym i przedoperacyjnie trudnym do rozpoznania nowotworem, który jest związany ze złym rokowaniem i wysokim wskaźnikiem nawrotów. Niemniej jednak wyniki tego badania sugerują, że pacjenci z LCNEC powinni otrzymywać chemioterapię uzupełniającą po chirurgicznej resekcji, preferencyjnie z chemioterapią opartą na SCLC. podziękowania dofinansowanie: autorzy chcieliby potwierdzić wsparcie z grantu nr 3824 81572693 z National Natural Science Foundation Of China i Grant No. YG2015ZD14 z Fundacji medycyny i Inżynierii krzyżowej Uniwersytetu Jiaotong w Szanghaju. przypis konflikty interesów: autorzy nie mają żadnych konfliktów interesów do zadeklarowania. oświadczenie etyczne: badanie to zostało zatwierdzone przez komitet etyki Shanghai Chest Hospital (No. KS1707). 2015 Światowa Organizacja Zdrowia Klasyfikacja nowotworów płuc. J Thorac Oncol 2015;10: 1243-60. Chen LC, Travis WD, Krug LM. Guzy neuroendokrynne płuc: co (mało) wiemy? J Natl Compr Canc Netw 2006; 4: 623-30. Govindan R, Page N, Morgensztern D, et al. Changing epidemiology of small-cell lung cancer in the United States over the last 30 years: analysis of the surveillance, epidemiological, and end results database. J Clin Oncol 2006;24: 4539-44. Travis WD, Linnoila RI, Tsokos MG, et al. Nowotwory neuroendokrynne płuc z proponowanymi kryteriami dla wielkokomórkowego raka neuroendokrynnego. Badanie ultrastrukturalne, immunohisochemiczne i cytometryczne przepływowe 35 przypadków. Am J Surg Pathol 1991;15: 529-53. Dresler CM, Ritter JH, Patterson GA, et al. Analiza kliniczna 40 pacjentów z wielkokomórkowym rakiem neuroendokrynnym płuc. Ann Thorac Surg 1997; 63: 180-5. Goldstraw P, Crowley J, Chansky K, et al. Projekt IASLC Lung Cancer Staging: propozycje zmiany grup Stadium TNM w nadchodzącej (siódmej) edycji klasyfikacji nowotworów złośliwych TNM. J Thorac Oncol 2007;2: 706-14. Iyoda A, Hiroshima K, Toyozaki T, et al. Charakterystyka kliniczna wielkokomórkowego raka neuroendokrynnego płuc i raka wielkokomórkowego o morfologii neuroendokrynnej. Rak 2001;91: 1992-2000. Veronesi G, Morandi U, Alloisio m, et al. Wielkokomórkowy rak neuroendokrynny płuc: retrospektywna analiza 144 przypadków chirurgicznych. Rak Płuc. 2006;53:111-5. Yeh YC, Chou TY. Nowotwory neuroendokrynne płuc: badanie 90 przypadków koncentrujące się na cechach kliniczno-patologicznych, immunofenotypie, biopsji przedoperacyjnej i diagnostyce mrozensekcji. J Surg Oncol 2014;109: 280-6. Paci M, Cavazza a, Annessi V, et al. Large cell neuroendocrine carcinoma of the lung: a 10-year clinic pathologic retrospektywne badanie. Ann Thorac Surg 2004; 77: 1163-7. Large cell neuroendocrine carcinoma of the lung: a histologic and immunohistochemical study of 22 cases. Am J Surg Pathol 1998;22: 526-37. Travis WD, Muller-Hermelink HK, Harris CC, et al. Patologia i genetyka nowotworów płuc, grasicy opłucnej i serca. Na: Światowa Organizacja Zdrowia międzynarodowa klasyfikacja histologiczna nowotworów. Lyon: IARC, 2004. Marchevsky AM, Gal AA, Shah S, et al. Morfometria potwierdza obecność znacznego nakładania się wielkości jądrowej pomiędzy „małymi komórkami” i „largecells” w nowotworach neuroendokrynnych płuc o wysokim stopniu zaawansowania. Am J Clin Pathol 2001;116: 466-72. Iyoda a, Makino T, Koezuka S, et al. Możliwości leczenia pacjentów z wielkokomórkowym rakiem neuroendokrynnym płuc. Gen Thorac Cardiovasc Surg 2014; 62: 351-6. Asamura H, Kameyo T, Matsuno Y, et al. Neuroendokrynne nowotwory płuc: spektrum prognostyczne. J Clin Oncol 2006; 24: 70-6. Iyoda A, Hiroshima K, Moriya Y, et al. Prospektywne badanie chemioterapii adiuwantowej w leczeniu wielkokomórkowego raka neuroendokrynnego płuc. Ann Thorac Surg 2006; 82: 1802-7. Saji H, Tsuboi M, Matsubayashi J, et al. Odpowiedź kliniczna wielkokomórkowego raka neuroendokrynnego płuc na okołooperacyjną chemioterapię uzupełniającą. Leki Przeciwnowotworowe 2010;21: 89-93. Abedallaa N, Tremblay L, Baey C, et al. Wpływ chemioterapii u pacjentów z wyciętymi drobnokomórkowym lub wielkokomórkowym rakiem neuroendokrynnym. J Thorac Oncol 2012; 7: 1179-83. Filosso PL, Rena O, Guerrera F, et al. Clinical management of atypical carcinoid and large-cell neuroendocrine carcinoma: a multicentric study on behalf of the European Association of Thoracic Surgeons (ESTS) Neuroendocrine Tumours of the Lung Working Group†. Eur J Cardiothorac Surg 2015;48:55-64. Corso CD, Rutter CE, Park HS, et al. Rola Chemioradioterapii u chorych w podeszłym wieku z drobnokomórkowym rakiem płuca w ograniczonym stopniu zaawansowania. J Clin Oncol 2015;33:4240-6. Behera M, Ragin C, Kim s, et al. Trendy, predyktory i wpływ chemioterapii ogólnoustrojowej u pacjentów z drobnokomórkowym rakiem płuca w latach 1985-2005. Rak 2016;122: 50-60. Yang CF, Chan DY, Speicher PJ, et al. Rola leczenia Adiuwantowego w populacji pacjentów z wczesnym stadium drobnokomórkowego raka płuc. J Clin Oncol 2016; 34: 1057-64. Fournel L, Falcoz PE, Alifano m, et al. Leczenie chirurgiczne wielkokomórkowych raków neuroendokrynnych płuc: 10-letnie doświadczenie. Eur J Cardiothorac Surg 2013;43:111-4. Sun JM, Ahn MJ, Ahn JS i in. Chemioterapia raka płucnego wielkokomórkowego neuroendokrynnego: podobny do tego w przypadku drobnokomórkowego raka płuc lub niedrobnokomórkowego raka płuc? Lung Cancer 2012; 77: 365-70. Varlotto JM, Medford-Davis LN, Recht A, et al. Czy wielkokomórkowy neuroendokrynny rak płuc powinien być klasyfikowany i traktowany jako drobnokomórkowy rak płuc lub z innymi rakami wielkokomórkowymi? J Thorac Oncol 2011; 6: 1050-8. Iyoda A, Hiroshima K, Moriya Y, et al. Nawrót pooperacyjny i rola chemioterapii adiuwantowej u pacjentów z wielkokomórkowym rakiem neuroendokrynnym płuc. J Thorac Cardiovasc Surg 2009;138: 446-53. Rossi G, Cavazza a, Marchioni A, et al. Rola chemioterapii i receptorowych kinaz tyrozynowych KIT, PDGFRalpha, PDGFRbeta I MET w wielkokomórkowym raku neuroendokrynnym płuc. J Clin Oncol 2005;23: 8774-85. Kenmotsu H, Niho S, Ito T, et al. Badanie pilotażowe z chemioterapią adiuwantową z irynotekanem i cisplatyną w przypadku całkowicie wyciętego wysokostopniowego raka neuroendokrynnego płuc (wielkokomórkowy rak neuroendokrynny i drobnokomórkowy rak płuca). Lung Cancer 2014; 84: 254-8. Eba J, Kenmotsu H, Tsuboi m, et al. Lung Cancer Surgical Study Group Of The Japan Clinical Oncology Group. Lung Cancer Study Group Of The Japan Clinical Oncology Group. Badanie III Fazy porównujące irynotekan i cisplatynę z etopozydem i cisplatyną w chemioterapii adiuwantowej w przypadku całkowicie wyciętego raka neuroendokrynnego o wysokim stopniu zaawansowania w płucach (JCOG1205/1206). Jpn J Clin Oncol 2014; 44: 379-82.

przerzuty do mózgu rak płuc